سقط جنین یعنی خاتمه بارداری در هر زمان تا قبل از هفته ۲۴ بارداری. از هر ۱۰ سقط جنین، ۸ سقط قبل از هفته ۱۳ بارداری اتفاق میافتد.
در ۱۲ هفته اول بارداری، خونریزی کم خیلی شایع است. این خونریزیها همیشه به این معنا نیست که جنین شما در معرض سقط است. اغلب این خونریزیها پایان میپذیرد و جنین به رشد خود ادامه خواهد داد. در این مواقع اگر بارداری ادامه پیدا کند، هیچ صدمهای به جنین نخواهد زد.
از هر ۷ حاملگی یکی از آنها با سقط جنین خاتمه مییابد. حتی گاهی بیشتر از این میزان هم ممکن است باشد، زیرا گاهی در حالی که هنوز متوجه بارداری خود نشدهاید، ممکن است سقط جنین داشته باشید. این حالت در مراحل اولیه بارداری اتفاق میافتد که هنوز پریودتان عقب نیفتاده است. تعداد زیادی از خانمهایی که سقط جنین را تجربه کردهاند، بعداً میتوانند بارداری موفقیتآمیزی داشته باشند. از هر ۱۰۰ خانم، ۱ نفر ممکن است ۳ سقط یا بیشتر را تجربه کند.
علایم بالینی سقط در هفتههای اول، مشابه یک عادت ماهانه است و با لکهبینی، خونریزی، گرفتگی خفیف ماهیچهها و کمردرد همراه است و هرچه پیش میرود، به خونریزی شدید همراه با لخته و دردهای شدید ناشی از انقباضات ماهیچهای منجر میشود.
بعضی مواقع ممکن است متوجه سقط جنین خود نشوید. رشد جنین شما متوقف میشود، اما در رحم باقی میماند. ممکن است هیچ درد و خونریزی نداشته باشید و بعضی از علائم بارداری مانند حالت تهوع و یا تورم و درد سینهها هم از بین بروند. در این نوع سقط، تا زمان سونوگرافی متوجه نخواهید شد که رشد جنین متوقف شده است.به این حالت سقط خاموش یا سقط فراموش شده گفته میشود.
دلایل سقط جنین
- سن: با افزایش سن، احتمال داشتن جنینی با اختلالات کروموزومی که میتواند منجر به سقط ناخواسته شود، بیشتر خواهد شد. این احتمال در یک زن ۴۰ ساله تقریباً دو برابر یک زن ۲۰ ساله است.
- وجود سابقۀ سقط جنین
- بیماریهای مزمن: برخی از بیماریهای مزمن مانند دیابتی که خوب کنترل نشده باشد، مشکلات انعقادی خون، بیماریهای سیستم ایمنی یا اختلالات هورمونی مثل تخمدان پلیکیستیک میتواند احتمال سقط ناخواستۀ جنین را افزایش دهد.
- مشکلات رحم یا دهانۀ رحم: عواملی مثل ابتلا به برخی ناهنجاریهای رحمی مادرزادی، چسبندگی شدید رحمی، دهانۀ رحم ضعیف یا کوتاه غیرطبیعی که به عنوان نارسایی دهانۀ رحم شناخته میشود، خطر سقط جنین را افزایش میدهد.
- مشکلات ژنتیکی و نقص های مادرزادی جنین
- عفونت: تحقیقات نشان دادهاند که در صورت ابتلا به عفونتهایی مثل لیستریوز، اوریون، سرخک، سرخجه، سیتومگالوویروس، پاروویروس، گنوره، ایدز و عفونتهای مشخص دیگر خطر سقط جنین افزایش خواهد یافت.
مصرف دخانیات، مواد مخدر یا نوشیدنیهای الکلی:در طول مدت بارداری میتواند خطر سقط جنین را افزایش دهد. بعضی تحقیقات رابطهای بین میزان مصرف زیاد کافئین و افزایش خطر سقط جنین نشان میدهد. - مصرف داروها: داروهایی که در طول اقدام برای بارداری یا پیش از آن استفاده شده نیز ممکن است خطر سقط جنین را افزایش دهد. این موضوع در مورد همۀ داروها شامل نسخهدار و بدون نسخه و حتی داروهای ضددرد مانند ایبوپروفن و آسپرین صدق میکند.
- سموم محیطی: فاکتورهای محیطی که ممکن است خطر سقط جنین را در شما افزایش دهند شامل سرب، آرسنیک، برخی مواد شیمیایی صنعتی مانند فرمالدهید، بنزن، اتیلناکساید و حجم بالای پرتوها یا گازهای بیهوشی است.
- عواملی در رابطه با پدر: اطلاعات اندکی در مورد تأثیر پدر در افزایش خطر سقط جنین وجود دارد. با افزایش سن پدر، احتمال سقط جنین بالا میرود. محققان در حال مطالعه روی این موضوع هستند که یک اسپرم تا چه حد میتواند در معرض آسیب قرار گیرد، اما هنوز توانایی بارور کردن تخمک را داشته باشد. برخی مطالعات نشان داده است پدرانی که در تماس بیشتر با جیوه، سرب و برخی مواد شیمیایی صنعتی و حشرهکشها قرار دارند در خطر بیشتری برای سقط جنین قرار میگیرند.
- چاقی و وزن زیاد: برخی مطالعات وجود رابطهای بین چاقی و سقط جنین را نشان داده است.
- آزمایشهای غربالگری تشخیصی تهاجمی: برخی از آزمایشهای تشخیصی در دوران بارداری مانند نمونهبرداری از پرزهای جفتی یا آمنیوسنتز که برای تشخیص ناهنجاریهای کروموزومی جنین به کار میرود، ممکن است احتمال سقط جنین را اندکی افزایش دهد.
- در ضمن، اگر طی سه ماه پس از تولد نوزاد خود مجدداً باردار شوید، خطر سقط جنین افزایش خواهد یافت.
